FANDOM


Egvalland
Egvalland
Herb Winkulia
Flag Winkulia
Język(i) urzędowe Polski i Winkulijski
Stolica Kanugard
Ustrój polityczny Republika
Głowa państwa
Prezydent Aris Kostas
Szef Rzadu
Prezydent Aris Kostas
Religia państwowa brak
Uzyskanie niepodległości 7 lutego 2018 r. (jako Związek Winkulijski) 5 kwietnia 2019                
Waluta marka (ME)
Hymn państwowy O Winkulio!
Kod samochodowy brak
Domena internetowa http://fnor-cba-pl/forum/forumdisplay.php?fid=184
Mapa Egvalland

Mapa Egvallandu z podziałem na dystrykty (zielony to Netopia zaś żółty Starowinkulia)

Egvalland (od 4 paź. 2019 r. Winkulijska Republika Egvallandu) — jedna z prowincji Federacji Nordackiej, która weszła w jej skład 7 kwietnia 2019 roku, jako Stany Zjednoczone Centrazji. Obejmuje tereny wcześniej zajmowane przez Związek Winkulijski.

Ustrój polityczny

Egvalland jest państwem unitarnym, w przeszłości wyjątek od tej reguły stanowiło Królestwo Netopii, które posiadało autonomię. Oprócz tego Egvalland dzielił się na Winkulię oraz Nową Winkulię, które zostały scalone w Komitat Starowinkulijski.

Do czerwca 2019 w Egvallandzie istniała tylko jedna organizacja polityczna - Unia Egvaliańska. Działała ona zgodnie z zasadą "jedności politycznej" i była jedyną reprezentacją narodu. Komitet Centralny UE wybierał Prezydenta, którego kadencja jest dożywotnia. Prezydent wybierał z kolei spośród członków UE członków Prezydium Rządowego. Wybór ten musiał zostać zaakceptowany przez KC Unii Egvaliańskiej.

Obecnie władze wykonawczą w Egvallandzie sprawuje Prezydent wybierany w powszechnych wyborach i tworzony przez niego rząd. Władze ustawodawczą natomiast sprawuje Izba Poselska złożona ze wszystkich zainteresowanych obywateli.

Władcy Winkulii i Prezydenci Egvallandu

Władcy Winkulii i Hohenburgii
  • 14 lipca 1754 r. — 1774 r. Gabriel von Hohenburg
  • 1774 r. — 21 grudnia 1813 r. — Dagobert von Hohenburg
  • 1813 — 1842 Wilhelm I
  • 1842 — 1892 Karol I
  • 1892 — 1927 Dagobert II
Naczelnicy Związku Winkulijskiego
Prezydenci
  • Erik Otton von Hohenburg (II) 24— 25 czerwca 2019 (tymczasowo) 1 dzień
  • Aris Kostas (II) 25 czerwca — 9 lipca 2019 14 dni
  • Erik Otton von Hohenburg (III) 9 — 10 lipca 2019 (tymczasowo) 1 dzień
  • Erik Otton von Hohenburg (IV) 13 września 2019 r. — dalej sprawuje urząd

Historia

Historia przedinternetowa

W połowie XVIII stulecia terytorium dzisiejszego Egvallandu było podzielone pomiędzy Chanat Kugarski na północnym-zachodzie, Saracennę w części centralnej i wschodniej. Pomiędzy tymi dwoma największymi państwami na półwyspie rozwijało się kilkanaście maleńkich, plemiennych państewek zależnych od nich, do największych z nich należało islamskie Al-Aleman i chrześcijańska Winkulia. W 1751 roku, na terytoria Królestwa Winkulii przybył hasselandzki arystokrata i podróżnik, Gabriel v-hr von Hohenburg. Widząc rosnące niezadowolenie Winkulijczyków spowodowane rosnącym trybutem pobieranym przez Saraacenńskich suwerenów oraz słabnącą pozycją ich Państwa, postanowił on wesprzeć powstanie jakie wybuchło dwa lata później, aby po pewnym czasie stanąć na jego czele.

Powstańcom sprzyjał fakt, iż dobrze znali teren walki, który doskonale nadawał się do wojny pojazdowej. Dodatkowo Saraacenna nie mogła wysłać większej ilości wojsk przeciw powstańcom w związku z wybuchem wojny z Królestwem Samundy. Gabriel wykorzystał ten fakt i w szybkim czasie udało mu się stworzyć dobrze zorganizowaną armię, która podporządkowała sobie obszar prawie całej Północnej Hohenburgii (z wyjątkiem sprzymierzonego z nim Al-Aleman).

Sułtan Saraacenny wysłał dywizje wojska przeciwko żołnierzom Gabriela, jednak ci odparli atak co jedynie umocniło morale Winkulijczyków i popularność ich przywódcy. Dnia 14 lipca 1754 r. został koronowany na Króla Hohenburgii zwanej również "Wielką Winkulią". Podbudowany tym Gabriel postanowił najechać Saraacennę i po zaledwie 2 miesiącach walk zajął blisko połowę ówczesnej Saracenny, czyli tereny dzisiejszej Hohenburgii Południowej i planował włączyć je do swojego państwa, jednak plany te w ostateczności pokrzyzowała kontrofensywa Sułtana, która zmusiła Winkulijczyków do odwrotu.

W następnym roku pod naciskiem państw ościennych podpisano porozumienie na mocy, którego uznano Gabriela władcą tych ziem oraz przyznano mu tytuł Beja Hohenburgii. Po podpisaniu traktatu Gabriel rozpoczął budowę państwa na wzór tego co znał w swojej ojczyźnie, rozpoczął budowę twierdzy na terenie obecnych Centrowic, które uczynił stolicą swego państwa. Zreformował administrację oraz system podatkowy, dzięki unii celnej z Al-Aleman, kraj znacznie rozwinął się gospodarczo. Do kraju zaczęli napływać również misjonarze z Hasselandu oraz Muratyki.

Gabriel zmarł w 1774 roku pozostawiając dobrze prosperujące Państwo swemu synowi Dagobertowi. Założył tym samym Nordacką gałąź rodu von Hohenburg.

Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie.

Winkulia

7 lutego 2018 roku, powstał Związek Winkulijski z pomysłu Szymona Uchastoka - byłego Prezydenta Batawii oraz II Rzeczpospolitej pochodzenia dreamlandzkiego . 11 lutego 2018 roku ogłoszono Akt Niepodległości Związku Winkulijskiego, a 13 lutego Dekret Najwyższy, który do ogłoszenia niepodległości miał unormować prawnie kraj. W kwietniu 2018 nowym Naczelnikiem został Aleksander van der Egval. Następnie kraj ten został podzielony pomiędzy UTN i Brodrię. Czołowi działacze ZW w tym Aleksander van der Egval udali się na emigrację do Królestwa Athos. 23 października 2018 r. Erik Otton von Hohenburg ogłosił secesje brodryjskiej części Winkuli i proklamował powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii, którego też został Premierem. W styczniu 2019 roku WKW zostało włączone w skład Stanów Zjednoczonych Centrazji, które to zostały włączone do Federacji Nordackiej jako prowincja 5 kwietnia. SZC przyjęło nową nazwę Egvalland. 11 kwietnia do Egvallandu zostały przyłączone ziemię winkulijskie zajęte wcześniej przez UTN.

Rewolucja Egvaliańska

Dzień przed przyłączeniem Egvallandu do Federacji, wydana została książka autorstwa jednego z winkulijskich mężów stanu - Aleksandra van der Egvala, pt. "Państwo naszych marzeń". Książka ta przedstawiła wizję państwa, w którym pomimo działania kolektywnego, szanowana jest myśl jednostki. Wizja ta wywołała serię manifestacji, które żądały wprowadzenia w państwie ustroju opierającego się na zasadach nowej ideologii opartej na tej książce - egvalizmu.

W dzień po przyłączeniu do Federacji, do Groznyj przyleciał jeden z przywódców winkulijskich - Aris Kostas. W swoim przemówieniu użył terminu Rewolucja Egvaliańska - oznacza on proces, którego celem jest wprowadzenie idei przedstawionych w książce Egvala. Właśnie te przemówienie uznaje się za początek Rewolucji Egvaliańskiej.

Następnego dnia w Mauzoleum Aleksandra van der Egvala w Groznyj odbył się konwent wszystkich organizacji politycznych w Egvallandzie, gdzie zadecydowano o utworzeniu jednej organizacji politycznej, którą nazwano Unią Egvaliańską (UE). Chwilę później Prezydium Rządowe uchwaliło Ustawę Konstytucyjną o najwyższej reprezentacji Narodu Winkulijskiego, która ustanowiła wiodącą rolę Unii Egvaliańskiej w życiu państwa, jej Komitet Centralny będzie dokonywać wyboru Prezydenta, na dożywotnią kadencję.

Gospodarka

W Winkulijskiej Republice Egvallandu obowiązuje system gospodarczy o nazwie "Folksbank", podstawę prawną do jego funkcjonowania dają następujące akty prawne:

1.) Ustawa Izby Poselskiej z dnia 19 lipca 2019 r. o finansach publicznych

2.) Ustawa Izby Poselskiej z dnia 2 sierpnia 2019 r. o Egvallandzkim Systemie Ubezpieczeń Społecznych

3.) Rozporządzenie Prezydenta dot. zarobków z dnia 20 lipca 2019 r.

Folksbank to model gospodarki opartej na zachowaniu równowagi pomiędzy działalnością rządu, osób prywatnych oraz Krajowej Korporacji Wielobranżowej (która jest głównym konsumentem dóbr oferowanych przez instytucje prywatne). Wszelka działalność gospodarcza (z wyjątkiem operacji bankowych) ma miejsce na forum Egvallandu.

Funkcje poszczególnych podmiotów w tym modelu gospodarczym:

Rząd — dąży do zachowania równowagi między KKW a osobami prywatnymi, jego głównym źródłem dochodów są podatki (jedynie 10% podatek dochodowy) i subwencje z budżetu federalnego. zgodnie z ustawą o finansach publicznych przeznacza 20% zebranych podatków na subwencje dla podprowincji (Starowinkuli i Netopi), 2% na utrzymanie sił zbrojnych i aż 78% na rzecz Krajowej Korporacji Wielobranżowej, aby ta mogła dokonywać zakupu dóbr oferowanych przez instytucje prywatne.

Krajowa Korporacja Wielobranżowa — nie jest to przedsiębiorstwo w ścisłym tego słowa znaczeniu, a forma opisania, uogólnienia pewnej zbiorowości jaką są narracyjni mieszkańcy Egvallandu. "Osoby" tworzące KKW są konsumentami dóbr oferowanych przez prywatne przedsiębiorstwa, ale i także jego pracownikami i producentami dóbr niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania każdej firmy. Początkującym przedsiebiorcom polecamy podpisanie umowy z KKW, gdyż w ten oto łatwy sposób uzyskają rynek zbytu na swoje towary i usługi.

Prywatne przedsiębiorstwa, osoby prywatne — są to wszyscy mieszkańcy Egvallandu i inwestorzy zagraniczni, na ich konta płyną pieniądze z rządowych subwencji, opłat od KKW oraz budżetu federalnego za aktywność. W zamian jednak muszą płacić podatek dochodowy oraz przeznaczać część swojego dochodu KKW z wyżej wymienionych przyczyn.

Istotną rolę w rozwoju handlu na terenie Egvallandu odgrywa ren jako ogólnofederacyjny środek płatniczy, używany równolegle w stosunku do marki egvallandzkiej. Ostatnimi czasy rząd WRE stara się przyciągnąć do kraju inwestycje zagraniczne organizując liczne konkursy i zlecania publiczne, a także uruchamiając liczne programy wspierające wszelką dzialność gospodarczą, jednym z najważniejszych tego typu programów to Rządowy Program Wspierania Przedsiębiorczości (RPWP).

Kultura i dziedzictwo narodowe

Winkulijska Republika Egvallandu stara się upamiętniać swoje dziedzictwo, a także dziedzictwo państw istniejących na jej terenie w przeszłości takich jak np. Faraonat Neb Tawi czy Saraacenna.

Obecnie trwają prace nad stworzeniem literackiego języka winkulijskiego.

Linki zewnętrzne

Forum Egvallandu — w miejsce gwiazdek należy wstawić kropki.

(nieaktualny) Dziennik Praw Stanów Zjednoczonych Centrazji i Egvallandu

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.